در اواخر سدهی سیزدهم میلادی کتابی منتشر شد به نام ظُهَر (sefer ha-Zohar).
با انتشار این کتاب، تصوف یهودی (کابالا) به صورت یک نظام فکری و عملی سامان
یافته، منسجم شد و شکل نهایی خود را یافت. نویسندهی این کتاب فردی است به
نام "موسی بن شم تاو لئونی" (Moses bens hem Tov de leon) (1240-1305).
او این کتاب را در سالهای 1280 تا 1286 به رشتهی تحریر درآورده است. "ظهر" به
معنای "درخشش" است و با واژههای مشابه در زبان عربی خویشاوند میباشد.
این کتاب شامل نوشتههایی است در تفسیر "تورات" و کتب عهد عتیق به زبان
آرامی. کتاب مذکور به شیوهی متون عرفانی رایج در دنیای اسلام نوشته شده که از
زبان نماد و تمثیل و داستانهای رازآمیز برای بیان عقاید خود بهره میبردند.
موسی لئونی برای معتبر ساختن اثر خویش آن را به گذشتههای دور و به یک
خاخام یهودی به نام "شمعون بن یوهای"(Simon ben Yahai) منتسب کرد که گویا در
سدهی دوم میلادی میزیسته است.
"شمعون بن یوحای چنگ رومی ها میگریزد، و به مدت 13 سال در غاری پناه
میگیرد. در این مدت به عبادت و تفکر میپردازد و سرانجام رازهای هستی بر او
آشکار میشود."
موسی لئونی به کلی منکر تدوین این کتاب از سوی خود بود و ادعا مینمود که
یک زن یهودی و دخترش برخی دستنوشتههای قدیمی را در اختیار او نهادند که کتاب
فوق هم در میان آنها بوده است.
اصالت این کتاب در همان زمان مورد تردید قرار گرفت و امروزه نیز محققین تردیدی
ندارند که کتاب فوق در فاصلهی سالهای 1270 تا 1300 میلادی تدوین شده و مصنف
آن خود موسی لئونی است.(ibid, vol.5,P.1978;vol.16,PP.1208-1209)
مفاهیم رازآمیز این کتاب سرشار از پیشگویی دربارهی سرنوشت و "رسالت
الهی" و آیندهی قوم یهود است. پیشگوییهای کتاب از آنجا که به شمعون بن یوحای
در سدهی دوم میلادی نسبت داده میشود، طبعاً حیرت انگیز میباشد و اعتماد
خواننده را به این پیشگوییها جلب میکند. در این کتاب از ظهور دو مسیح سخن به
میان آمده: " مسیح بن یوسف" و" مسیح بن داوود". "مسیح بن یوسف" – مطابق
اعتقاد مسیحیان – همان عیسی بن مریم (علیهما السلام) و مسیح بن
داوود،"مسیح موعود" یهودیان میباشد. پیشگویی ظهور "مسیح بن یوسف" بدین
جهت بود که کتاب اعتماد مسیحیان را جلب کند (که موفق هم بود). مطابق آنچه که
در کتاب آمده، گشایش و نوزایی در کار دولت یهود، راه را برای ظهور دو مسیح باز
خواهد کرد.
